Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αρχηγός
του ΠΑΣΟΚ-Ο,ΤΙ- ΕΧΕΙ –ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ, παρακαλάει να τον πάρουνε κι αυτόν στην
συνάντηση με την καγκελαρέσσα, «έστω να φάει μαζί τους στο γεύμα»!
Κλαψουρίζει να τον δει κι
αυτόν η Αρχηγός, διότι συγκυβερνάει κι αυτός, (κι αυτός δίνει κώλο), κρίμα να πάρει
τη δόξα ο άχαρος με τα γυαλιά.
Βρήκα κάπου μια ομιλία του
Κουβέλη προς στα στελέχη του κόμματός του και μπήκα στον πειρασμό να τη σχολιάσω. Το
διασκέδασα αφάνταστα! (Ελπίζω κι εσείς!!!)
«Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο και επικίνδυνο
σταυροδρόμι» (γιατί οι πούστηδες οι εργολάβοι που έφτιαχναν τους δρόμους δε
φρόντισαν να βάλουν νταμπέλες και έτσι εδώ και 2 χρόνια αναγκαζόμαστε να οδηγούμε
κουτουρού), δήλωσε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ , Φώτης Κουβέλης, κατά
τη διάρκεια ομιλίας του στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Ο κ. Κουβέλης υπογράμμισε
ότι ο συνδυασμός της οικονομικής κρίσης που επεκτείνεται σε όλο και
περισσότερες χώρες, με την καθυστέρηση της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης και
τις χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας, αλλά και του πολιτικού
συστήματος, (του Ερμή που είναι ανάδρομος, σε συνδυασμό με τις
εκρήξεις του ηφαιστείου της Σαντορίνης και εν αναμονή της ευθυγράμμισης των πλανητών
της 21ης Δεκεμβρίου),συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα, ενώ τόνισε ότι «αν δεν
αναμετρηθούμε με τα βαθύτερα αίτια,(τα ψυχικά αποθέματα, τις πτυχές του χαρακτήρα μας, την
απληστία του Εγώ μας),
τότε η όποια λύση θα είναι εμβαλωματικού χαρακτήρα και μηδενικής απόδοσης».
Όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα ο
Φώτης Κουβέλης δήλωσε ότι «δεν είναι
εύκολη υπόθεση», (έχουμε
ξεπατωθεί να υπογράφουμε χαρτιά, με τενοντίτιδα είμαστε όλοι στην Κυβέρνηση)
πρόσθεσε ωστόσο ότι « η διαπραγμάτευση γίνεται παράλληλα σε δύο επίπεδα: και
με την τρόικα και σε επίπεδο κεντρικότερης πολιτικής διαπραγμάτευσης (;;;)»
καθώς όπως τόνισε το διεθνές περιβάλλον
έχει βελτιωθεί για τη χώρα μας. (Χιλιάδες άνθρωποι από το εξωτικό Μπαγκλανέζ και τη Σομαλία επιθυμούν
να έρθουν για διακοπές στην Ελλάδα και δεκάδες εμίρηδες και Ρώσοι μαφιόζοι έδειξαν
ενδιαφέρον να αγοράσουν την Κέρκυρα και την Πελοπόννησο)
Παράλληλα, ο κ. Κουβέλης
εξέφρασε την πεποίθηση ότι θα υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους που «θα
διασφαλίσει την συνέχιση του προγράμματος χρηματοδότησης και ταυτόχρονα θα αποφύγουμε μέτρα παράλογα που εξαντλούν τις αντοχές
της κοινωνίας». (Σε
αντίθεση με τώρα που τα μέτρα που παίρνουμε είναι πολύ λογικά και ανθεκτικά για εσάς τα μουλάρια)
Σημείωσε ακόμη ότι το κόμμα
του επέλεξε, όχι αβασάνιστα όπως είπε, να στηρίξει την κυβέρνηση ,
επισημαίνοντας ότι «οι επιπτώσεις από
μια τρίτη προσφυγή στις κάλπες θα ήταν δραματικές». (Υπήρχε κίνδυνος να πάρουμε τον πούλο, οπότε
καταλαβαίνετε το δράμα μας)
«Δεν μείναμε στη σιγουριά
των αντιπολιτευτικών εδράνων»(προτιμήσαμε τη
σιγουριά και το παραδάκι της εξουσίας) σημείωσε χαρακτηριστικά
για να προσθέσει ότι « χωρίς την ΔΗΜΑΡ καμία κυβέρνηση δεν μπορούσε να
σχηματιστεί και η χώρα θα έπεφτε σε κατάσταση άτακτης χρεοκοπίας, όπου αυτά που
περνάμε σήμερα και αυτά που φοβόμαστε για το αύριο θα μοιάζουν με χάδι μπροστά σε αυτά που θα συνέβαιναν». (Αν δεν το έχετε
καταλάβει τώρα απλώς σας χαιδεύουμε, κακώς παραπονιέστε πως σας πηδάμε)
Σχετικά με τις επιθέσεις που
δέχεται το κόμμα του από τον ΣΥΡΙΖΑ, υποστήριξε «ότι αυτό που ενοχλεί την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αντοχή της ΔΗΜΑΡ.(παρόλα τα χαστούκια
της μοίρας και τα βάσανα της ζωής, εμείς ακόμα αντέχουμε). Είχε
την ψευδαίσθηση ότι αναλαμβάνοντας κυβερνητικές ευθύνες και υποχρεώσεις η ΔΗΜΑΡ
θα εξοστρακιζόταν από τον χώρο της αριστεράς και θα άφηνε τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο
κυρίαρχο. Αυτό δεν συνέβη» (παρόλο που ο Τσίπρας
έχει καταφύγει σε κάθε λογής ποταπά μέσα για να μας εξολοθρεύσει. Κάθε μέρα βρίσκω
σαπούνια με καρφίτσες στην πόρτα μου κι ο Γρηγόρης σκασμένα τα λάστιχα της Φεράρι),
είπε ο κ.Κουβέλης.
Τέλος, αναφέρθηκε στο ζήτημα
της συγκρότησης και διεύρυνσης του πολιτικού χώρου του δημοκρατικού
σοσιαλισμού. «H ΔΗΜΑΡ είναι η υπαρκτή άφθαρτη δύναμη που ξεκινά από τον χώρο
του δημοκρατικού σοσιαλισμού και εκτείνεται μέχρι τον χώρο της πολιτικής
οικολογίας (κι ακόμα παραπέρα). Ταυτοχρόνως
έχει πλήρη επίγνωση της ανάγκης ο χώρος
αυτός να αποκτήσει δύναμη που θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό», (ήδη το σκηνικό το έχω κάνει πουτάνα, ακούει ο άλλος «Αριστερά»
και ξερνά),κατέληξε ο πρόεδρος της Δημ.
Αριστεράς.
Το Μεγάλο Αφεντικό έρχεται
για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
Οι εργάτες της φάμπρικας στο
υποκατάστημα στασίασαν.
Οι επιστάτες τρόμαξαν,
αδυνατούν να τους ξανακάνουν να σκύψουν το κεφάλι και να ξαναβάλουν μπρος τις μηχανές.
Τα πράγματα αγριεύουν. Η εξέγερση
τείνει να εξαπλωθεί και στ’ άλλα εργοστάσια. Μια αναμπουμπούλα επικρατεί παντού.
Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι.
Το Αφεντικό αυτοπροσώπως σπεύδει
για επιθεώρηση.
Θα απειλήσει, θα εκβιάσει ή
θα στείλει το στρατό να τους δώσει ένα μάθημα.
Μπορεί να το παίξει καλός
και γενναιόδωρος για να τους πείσει με το καλό να ξαναγυρίσουν στις μηχανές. Να
τους γαλιφιάσει ό, τι θα τους δώσει καμιά γαλοπούλα για να κάνουν Χριστούγεννα
σαν άνθρωποι.
Ότι θα τους δώσει καμιά κούτα
με σοκολάτες για τα αγγελούδια τους, άμα πιάσουν τους στόχους παραγωγής.
Ο Διευθυντής του εργοστασίου
τρώει τα μουστάκια του. Η θέση του κινδυνεύει. Θα χρησιμοποιήσει το τελευταίο του χαρτί, το πιο δυνατό. Οι λιγδιάρηδες δεν τον υπακούν, τον έχουν γραμμένο εδώ και καιρό.
Αν δεν πιάσει κι αυτό το κόλπο
δυο πράγματα μπορεί να συμβούν: Ή το αφεντικό θα τον στείλει σπίτι του ή οι
εξεγερμένοι θα τον στήσουν στον τοίχο.
Η Άγκελα Μέρκελ έρχεται την
Τρίτη στην Ελλάδα. Την προσκάλεσε λέει ο Σαμαράς.
Στους
δασκάλους αρέσει η ησυχία
και η καθαριότητα
και οι πολλές εικόνες
και οι εθελοντές
και τα εκκολαπτόμενα αυγά
και η περιέργεια
και η δημοκρατία
και το να ταξινομούν και να στοιβάζουν
και τα σχήματα και τα χρώματα
και το να οργανώνουν και να κατατάσσουν και να διαβάζουν δυνατά
και οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις
και η ανακύκλωση
και η έμπνευση
και οι Παρασκευές
και ο ήχος της ίδιας τους της φωνής
και η πρόοδος και η συνεισφορά
κι ένα παιδί μ΄ ένα βιβλίο
και η ηρεμία
και τα πρωϊνά
και το να φτιάχνουν έξι πράγματα ταυτόχρονα (και να τα καταφέρνουν)
και το να τους επιτρέπουν να πουν “δεν ξέρω”
και τα χαμόγελα και οι ξαφνικές αγκαλιές
και το να κάθονται σε κύκλο
και το να μαθαίνουν από τα παιδιά
και το να ακούνε
και το να τρώνε μικρά γλυκάκια
και τα μπουκαλάκια κόλλας που δεν είναι τρύπια
και η ησυχία
και το να τους κάνουν έκπληξη
και το να βλέπουν παλιούς τους μαθητές
και η ιερότητα που έχει η απορία των παιδιών
και το να τους αγαπάνε τα παιδιά!
Λαμπρίτα Γκίλμπερτ, Το παιδί
αγγίζει, συνδυάζει και μαθαίνει (εκδόσεις Πατάκη,1996).
Με μια φωνή οι χορτάτοι και
οι παροικούντες της Βουλής (ομού μετά του κυρίου Κουρουμπλή που είχε σπεύσει προς συμπαράσταση αλλά τον τρόμαξε η απουσία σαβουάρ βιβρ), απεφάνθηκαν:
Η νομιμότητα και η τάξης
διασαλεύονται. Η πατρίς κινδυνεύει. Πρωτοφανείς αίσχη από εργαζομένους. Τα ιερά
και τα όσια καθυβρίζονται. Πώς κάνετε έτσι για 6 μήνες μόνο απλήρωτοι και
νηστικοί;
Μα τι αγωγή είναι αυτή να
μπουκάρετε έτσι απρόσκλητοι; Χωρίς ένα σοκολατάκι, μια ανθοδέσμη κι ένα βραδινό
ένδυμα για αμφίεση;
Όταν οι πεινασμένοι αποφασίσουν
να μιλήσουν τότε να είστε προετοιμασμένοι: Το τέλος σας πλησιάζει.
Και πολύ άργησαν.
Εργάτης, απλήρωτος επί έξι μήνες!
Τόλμησε να ζητήσει τα χρήματα για το φαγητό των παιδιών του από την συγκυβέρνηση των τροϊκανών...
Την επόμενη φορά να έχετε στο μυαλό σας ότι όλοι αυτοί ενδέχεται να καταλύσουν όχι το "στρατιωτικό" σας άσυλο, αλλά το οικογενειακό σας...
Την κατανόησή της για τις δυσκολίες που
αντιμετωπίζουν εκατομμύρια άνεργοι στην Ευρώπη εξέφρασε η επικεφαλής του
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ μιλώντας στο αμερικανικό δίκτυο
CBS, χαρακτηρίζοντας, ταυτόχρονα, την κατάσταση αυτή
«αναγκαία».
«Γνωρίζω
πώς είναι για κάποιον που χάνει τη δουλειά του, για οικογένειες που δύσκολα τα βγάζουν πέρα. Όμως, την
ίδια στιγμή, ξέρω ότι αυτό είναι
απαραίτητο.
Και πρόκειται για μία διαδικασία την οποία πρέπει οι χώρες να υποστούν,
προκειμένου να επανέλθουν στην ανάπτυξη και να δημιουργήσουν ξανά θέσεις εργασίας».
Αν τα παραπάνω λόγια της σκύλας
του ΔΝΤ σας φαίνονται εξωφρενικά, παράλογα ή απλώς κυνικά, σίγουρα δεν έχετε
δει ακόμα τίποτα. Για να πάρετε μια γεύση από το αύριο σε τούτη τη χώρα, δεν
έχετε παρά να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ
« Το μεγάλο ξεπούλημα» παραγωγής 2007, του Γερμανού σκηνοθέτη Florian Opitz
που καταγράφει την πολιτική του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στις χώρες που
κατέλαβε για να «συμμορφώσει» πολύ- πολύ πριν από εμάς εδώ στην Ευρώπη.
Πρόκειται για ένα εκπληκτικό
ντοκιμαντέρ 94 λεπτών με το οποίο θα καταλάβετε τις μεθόδους που χρησιμοποιούν
οι Διεθνείς Οργανισμοί για να υποδουλώσουν τα έθνη και τους λαούς, λεηλατώντας τις
περιουσίες τους.
Οι μέθοδοι, η
επιχειρηματολογία τους, ακόμα και το λεξιλόγιό
τους είναι ανατριχιαστικά ίδια με αυτή που ακούμε στη χώρα τα τελευταία 2 χρόνια.
Γι’ αυτό και τα λόγια της σκύλας δε μου
προκαλούν εντύπωση. Πιο πολύ μου προκάλεσε εντύπωση η άρνηση του ΔΝΤ κατά
το τέλος της ταινίας να μιλήσει στους συντελεστές (σύμφωνα λέει με την πολιτική
τους). Αντ’ αυτού τους έδωσαν να προβάλουν στο κοινό ένα δίλεπτο διαφημιστικό
βιντεάκι με το οποίο το ΔΝΤ εξηγεί το θεάρεστο έργο του. Το βιντεάκι σε μορφή κόμικς(!), προφανώς απευθυνόταν σε νήπια ή νοητικά
καθυστερημένους. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το θράσος και η
ξετσιπωσιά τους να «προμοτάρουν» με αυτόν τον ξεδιάντροπο τρόπο το «έργο» τους,
χωρίς να ντρέπονται.
Λίγα λόγια για το
ντοκιμαντέρ:
Τομεγάλοξεπούλημα(2007)
Der Grosse Ausverkauf - The big sellout
Ένας
οδηγός τρένου στη Βρετανία, μια μητέρα νεφροπαθούς παιδιού στις Φιλιππίνες, ένας ακτιβιστής στη
Νότια Αφρική και οι κάτοικοι μιας μικρής πόλης στη Βολιβία, έρχονται
αντιμέτωποι με το φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης στο πλαίσιο της
παγκοσμιοποίησης. Το «Μεγάλο Ξεπούλημα» είναι μια πολιτική ταινία. Ο σκηνοθέτης
Florian Opitz ταξιδεύει στη Νότια Αμερική, την Ασία, την Αφρική, την Ευρώπη και
τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρακολουθεί και καταγράφει ιστορίες ανθρώπων που η ζωή
τους άλλαξε δραματικά με την επιβολή
ιδιωτικοποιήσεων. Μέσα από τις δικές του ιστορίες, το αφηρημένο φαινόμενο
της παγκοσμιοποίησης γίνεται συγκεκριμένο. Γίνεται σαφής η εικόνα της
κατάστασης μετά την ιδιωτικοποίηση
βασικών αγαθών, όπως η παροχή νερού, η ηλεκτρική ενέργεια, οι δημόσιες
μεταφορές και η δημόσια υγειονομική περίθαλψη.
Ο ακτιβιστής που συνδέει το κομμένο ρεύμα.
Πριν τελειώσει η ταινία τον δολοφόνησαν.
Τα
γεγονότα που παρακολουθούμε είναι τραγικά για όσους έχουν να αντιμετωπίσουν
καθημερινά τις αρνητικές επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων. Επιπτώσεις που είναι
συνέπεια των αποφάσεων που υπαγορεύονται από τους απρόσωπους διεθνείς οικονομικούς
οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό
Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ),
για τους οποίους οι άνθρωποι δεν αντιπροσωπεύουντίποτα περισσότερο από αριθμούς...
Ο
σκηνοθέτης κατορθώνει να κάνει το βαρύ ως προς το περιεχόμενο υλικό του,
αφηγηματικά εύπεπτο, καθώς δεν επιλέγει να μας βομβαρδίσει με διαγράμματα,
χαρτιά και αποδείξεις, απλώς και μόνο με τις ιστορίες των ανθρώπων που
θίγονται.
Η διάσημη φωτο. Με γυμνά χέρια απέναντι στα όπλα.
Για να διεκδικήσει αυτό που είχε από χιλιετίες δωρεάν: το
νερό.
Ως
ντοκιμαντέρ δεν προβαίνει σε ακριβείς αναλύσεις ούτε και σε καταγγελτικό λόγο,γι' αυτό και δεν κουράζει. Παραμένει πιστό σε μία
συγκινητική αφήγηση που κυρίως περιγράφει και λιγότερο αναλύει, τις δραματικές συνθήκες ζωής των πρωταγωνιστών που δεν είναι σε θέση να ελέγξουν…
Αν
αυτό αρκεί για να σας κινητοποιήσει, νοικιάστε την ταινία!!!!
Η
ταινία συμμετείχε στα Φεστιβάλ Βερολίνου, Σικάγο, Χόνγκ Κονγκ και
Κωνσταντινούπολης.
Διάρκεια: 94 λεπτά
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Γερμανίας
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φλόριαν ‘Οπιτζ (Florian Opitz)
Ένα απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ θα βρείτε εδώ. Το γελοίο βιντεάκι- προμο του ΔΝΤ στο 4.38 λεπτό.
