Μου το ‘πε κι η γυναίκα μου

Ο κύριος Σόιμπλε σήμερα αφού εξέφρασε την πεποίθηση του ότι οι Έλληνες πολίτες δεν θα επηρεαστούν από τους αριστερούς δημαγωγούς που υπόσχονται ότι υπάρχει και άλλος εύκολος τρόπος εξόδου από την κρίση, φρόντισε να αποκαταστήσει κάπως τα πράγματα περί του προσώπου του. Δεν είναι ναζί και σκατόψυχος όπως τον κατηγορούν οι δικοί μας, αλλά ένας λογικός άνθρωπος που νοιάζεται για το καλό μας και θέλει να μας σώσει (από τις μαλακίες που κάνουμε).

Ούτε βλαμμένος, ούτε ανθέλληνας είναι. Και στο σημείο αυτό χρησιμοποίησε το βαρύ πυροβολικό: τη γυναίκα του. (μάθαμε ότι διαθέτει και τέτοιαν).

Η γυναίκα του λοιπόν έχει επισκεφτεί δύο φορές την Ελλάδα και έχει μείνει ενθουσιασμένη από τη χώρα μας.

Αχ, κύριε Σόιμπλε, κύριε Σόιμπλε! Δε θέλω να γίνω κακός άνθρωπος αλλά κάθε Γερμανίδα που επισκέπτεται τη χώρα μας, μένει ικανοποιημένη από τις καλοκαιρινές της διακοπές στη χώρα των Ελλήνων. Και κυρίως από τις υπηρεσίες που προσφέρονται εδώ...

Υπ’ αυτό το πρίσμα, θα μας συνέφερε να ήτο Υπουργός Οικονομικών Γερμανίας η σύζυγος Σόιμπλε...

Κι όμως υπάρχει προηγούμενο...

Αυτή η ξεφτίλα του σημερινού πολιτικού ηγέτη σε προεκλογική περίοδο:

Συναγωνίζεται επάξια, αυτήν:

Το ανέκδοτο της ημέρας

Το είπε η Ντόρα Μπακογιάννη, μιλώντας στον realfm 97,8 και τον Νίκο Χατζηνικολάου:

«Δε με ενδιαφέρει τίποτα το προσωπικό σε αυτήν την εκλογή» και  «έχω αποδείξει ότι τη μάχη που δίνω, τη δίνω για αυτά τα οποία πιστεύω». 

Διλλήματα- μηνύματα

«Απού ‘χει άρματα ας βαστά κι απού δεν έχει, ας βρίσκει...»

Η Μάχη της Κρήτης σημαίνει πολλά, πέρα από ιστορικές αναλύσεις και στρατιωτικές εκτιμήσεις γνωστές: Την απόδειξη ότι η μηχανή των χιτλερικών δεν ήταν αήττητη, την πρώτη επιχείρηση αντίστασης από τη μεριά των κατακτημένων, την δραματική καθυστέρηση των σχεδίων του Χίτλερ για την επέλαση στο ρωσικό μέτωπο, κλπ, κλπ.

Τον εξαήμερο ανελέητο βομβαρδισμό της πόλης και των λιμανιών της Κρήτης που γέμισε την Κρήτη ερείπια, ακολούθησε και κάτι άλλο πρωτόγνωρο για τα μέχρι τότε πολεμικά δεδομένα.

Το ξημέρωμα της 20^ης Μαίου 1941, άρχισαν τα γερμανικά αεροπλάνα εκτός από βόμβες, να ξερνούν στρατιώτες. Οι κουρσάροι έπεφταν απ’ τον ουρανό κρατημένοι από κάτι άσπρες μεταξωτές ομπρέλες.

Ο Χίτλερ για να καταλάβει το νησί προτίμησε αντί της θαλάσσης να το καταλάβει από αέρος. Με το επίλεκτο τμήμα των αλεξιπτωτιστών του, που για πρώτη φορά από τότε που άρχισε τα παρανοικά του σχέδια επί της Ευρώπης, θα εφάρμοζε.

Ήταν και η τελευταία του απόπειρα. Δεκαπέντε χρόνια μετά οι Ισραηλινοί (που σε πολλά θα αντέγραφαν τις μεθόδους του), θα ξαναδοκίμαζαν επέμβαση με πτώση αλεξιπτωτιστών στο Σινά  κατά την κρίση του Σουέζ.  

Η Μάχη της Κρήτης σημαίνει την αντίσταση των γενναίων αυστραλών και νεοζηλανδών στρατιωτών. Την υπεράσπιση με το ζόρι του νησιού από πλευράς Βρετανών. «Χέστηδες», τους αποκαλούσαν οι ντόπιοι. Που ακόμα και σήμερα ιστορικοί και στρατιωτικοί αναλυτές τους, θεωρούν άχρηστη απώλεια των στρατευμάτων τους την υπεράσπιση του νησιού. Λάθος που δεν μετέφεραν τις δυνάμεις τους στην Μέση Ανατολή (εκεί που θα ήταν πιο χρήσιμη στρατηγικά η παρουσία τους), αφήνοντας το νησί αφύλαχτο.

Μία πολιτική ηγεσία (πρωθυπουργός και βασιλείς), που την κοπάνησε σαν τον κλέφτη από το νησί πηγαίνοντας στην ασφάλεια του Καΐρου, κουβαλώντας; μαζί της ότι χρυσάφι μπορούσε να κουβαλήσει.

Μια Κρήτη αφοπλισμένη από τις δυνάμεις του Μεταξά ο οποίος φοβούμενος νέο κίνημα εναντίον του παρόμοιο μ’ αυτό του ’38, απαίτησε την παράδοση των όπλων την προηγούμενη χρονιά, επικαλούμενος τον πατριωτισμό τους: Τα όπλα χρειάζονταν για να σταλούν στο αλβανικό μέτωπο, για την εξόντωση του εχθρού. Τα όπλα σάπιζαν στις αποθήκες φρουρούμενα. Οι άοπλοι Κρητικοί πολίτες μάταια απαιτούν από τη Χωροφυλακή των Χανίων να ανοίξει τα Νεώρια και να παραδόσει τα όπλα στους εθελοντές για να υπερασπιστούν το νησί. Στα Χανιά δεν τα δίνουν. Στο Ηράκλειο το οργισμένο πλήθος σπάει τις αποθήκες και εξοπλίζεται. Οι υπόλοιποι αρκέστηκαν στα παμπάλαια όπλα με τα οποία πολέμησαν τους Τούρκους, τα οποία είχαν κρυμμένα οι γεροντότεροι, οι πιο υποψιασμένοι, οι πιο ανυπότακτοι, στα σπίτια τους.

Και οι υπόλοιποι άρπαξαν οτιδήποτε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο, για να σκοτώσουν τον εισβολέα που έπεσε απ’ τον ουρανό: Στειλιάρια, τσάπες, φτυάρια, μαγκούρες, μαχαίρια και πέτρες.

Η Μάχη της Κρήτης σημαίνει πολλά. Σημαίνει κείνη την παμπάλαια δύναμη που κρύβεται μέσα σε κάθε άνθρωπο, σε κείνο το καθήκον ή χρέος που τον ωθεί να υπερασπιστεί τη γη του. Ακόμα κι αν αντιλαμβάνεται ότι ο εχθρός είναι πανίσχυρος. Ή ότι ο αγώνας του είναι μάταιος. Εκείνος θα αγωνιστεί, για τα παιδιά του, το σπίτι του, τους ναούς των θεών και τους τάφους των προγόνων του.

Η Μάχη της Κρήτης είναι το τίμημα της αντίστασης στον εχθρό. Τα καμμένα χωριά, οι εκτελέσεις, η κτηνωδία των κατακτητών. Ολόκληρα χωριά που πορεύτηκαν στην ιστορία χωρίς άντρες, μόνο με μαυροντυμένες χήρες. Τα θυμόμαστε. Θυμόμαστε χωριά χωρίς παπούδες, μόνο γιαγιάδες. Στέκαμε παραξενεμένα εμείς τα μικρά στη θέα ηλικιωμένων αντρών. Τους περιεργαζόμαστε σαν κάποιο εξωτικό είδος.

Αλλά η Μάχη της Κρήτης πέρα από όλα και πάνω από όλα σηματοδοτεί τούτο: Είναι πρώτη φορά στην σύγχρονη ελληνική ιστορία όπου ο ελληνικός λαός άμεσα και μαζικά, ενωμένος, αντιστάθηκε εναντίον ενός κοινού εχθρού, με το που εμφανίστηκε. Άντρες και γυναίκες, αμούστακα παιδιά και γέροντες, βασιλικοί μαζί με βενιζελικούς, κομμουνιστές με παπάδες, χωροφύλακες με στρατιώτες, όλοι μαζί μάχονται για την υπεράσπιση του τόπου τους.

Γιατί το ένστικτο της επιβίωσης, η ανάγκη και το καθήκον, σε οδηγεί να παραμερίσεις τις διαφορές, όταν πρόκειται να υπερασπιστείς τη γη σου.

Και τέλος είναι κείνη η παράμετρος που η πανίσχυρη πολεμική μηχανή και οι στρατιωτικοί εγκέφαλοι του Χίτλερ δεν έλαβαν υπόψην τους, όταν σχεδίαζαν το εγχείρημά τους που τους κόστισε γύρω στους 16.000 νεκρούς (κατά τους συμμάχους): Ο πατριωτισμός των Ελλήνων. Ο πατριωτισμός των Κρητών, ακόμα και άοπλων. 

Μαρτυρικά χωριά που ακόμα περιμένουν...

Μαρτυρικά χωριά της Κρήτης. Κάντανος, Κοντομαρί, Μαλάθυρος, Βιάννος, Ανώγεια, Γερακάρι, Σκινές....

Χωριά καμμένα, χωριά χωρίς άντρες. Μόνο χήρες μαυροντημένες και παιδιά ορφανά. 

Παιδιά που ακόμα και σήμερα που έχουν γεράσει, (οι χήρες ελάχιστες ζούνε), περιμένουν δικαίωση. Για τους νεκρούς τους. Περιμένουν δικαίωση από αυτούς που εισέβαλλαν στη γη τους και σκότωσαν τους δικούς τους ανθρώπους. Άμαχους. Τους άρπαξαν απ' την αυλή των σπιτιών τους, απ' τα χωράφια τους και απ' τους δρόμους και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ.

Ακούστε το καλά Γερμανοί: Δε θα πάψουμε ποτέ να ζητάμε τις αποζημιώσεις που μας οφείλετε.  Για τους δικούς μας ανθρώπους που σκοτώσατε ή σακατέψατε. Όποιος γουστάρει πολέμους, πρέπει να πληρώνει και το λογαριασμό. Τελεία και παύλα

Λεπτό προς λεπτό η εκτέλεση των αντρών του χωριού Κοντομαρί, στις 2 Ιουνίου του 1941, μια μόλις μέρα μετά την επίσημη κατάληψη της Κρήτης από τους χιτλερικούς.

Το Κοντομαρί βρίσκεται δίπλα στο Μάλεμε, όπου ήταν ο πρώτος στόχος των Γερμανών εισβολέων στα Χανιά λόγω του αεροδρομίου. Στον κάμπο του Μάλεμε - Ταυρωνίτη έγιναν οι πρώτες μεγάλες μάχες ανάμεσα στους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές και τους γενναίους υπερασπιστές του νησιού.

Έχουν κάνει αντιλυσσικό;

Είναι πρωτοφανές, απίστευτο, εξωφρενικό! Οι αρχηγοί των δύο κομμάτων που χρεοκόπησαν την Ελλάδα κυβερνώντας την εναλλακτικά τα τελευταία 38 χρόνια, που στις πρόσφατες εκλογές καταποντίστηκαν και έχασαν 3,2 εκατομμύρια ψηφοφόρους, αντί να παραιτηθούν, να το βουλώσουν, να ζητήσουν συγνώμη απ’ τον ελληνικό λαό και να βρουν καμιά τρύπα να κρυφτούν, γαυγίζουν ολημερίς στα κανάλια, απειλούν, εκβιάζουν και βρίζουν με απύθμενο θράσος και αλαζονεία το κόμμα που απειλεί να κυβερνήσει. Και που δεν έχει ξανακυβερνήσει ποτέ!

Συνεπικουρούμενοι οι δύο αρχηγοί από ένα στρατό κομματόσκυλων και πληρωμένων κορακιών της δημοσιογραφίας.

Εκτελούν αποστολή σε εικοσιτετράωρη βάση. Με τόση λύσσα που θαρρείς που θα βγάλουν το καλάσνικωφ που έχουν κρυμμένο κάτω από το τραπέζι και θα αρχίσουν να γαζώνουν τους συνομιλητές τους και το κοινό που τους παρακολουθεί (και που τολμά να έχει άλλη γνώμη).

Κρίνοντας από αυτή την άθλια εικόνα που παρουσιάζουν οι 2 αρχηγοί, όλο και περισσότερο εκτιμάται εκ των υστέρων η στάση του Καραμανλή, το ήθος και η εντιμότητα του πολιτικού ανδρός, ο οποίος μετά την ήττα των εκλογών του 2009, σιώπησε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην λυσσασμένη επίθεση που δέχεται από παντού, τηρεί αμυντική στάση. Δεν προλαβαίνει να αρθρώσει λέξη μπροστά στα υποθετικά πυρά που δέχεται. Αντί να έχουν ένα μάτσο χαρτιά μπροστά τους και να τους τα πετούν στα μούτρα: Πάρτε να διαβάσετε τι υπογράψατε δωσίλογοι, υπογράψατε εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, το χρέος ήταν 270 δις το 2009 και το φτάσατε στα 395 δις σήμερα. Τόση η ύφεση, τόσοι οι άνεργοι, τόσοι οι νεκροί, τόσα χαρίσατε στις τράπεζες, τόσα φάγατε σε κάθε υπουργείο σε κουρτίνες, έπιπλα, κέτερινγκ, ιστοσελίδες, ταξίδια...

Φωτοτυπίες και να τις πετά στα μούτρα τους. Πάρτε να ξεστραβωθείτε που έχετε και θράσος και μιλάτε.

Δυστυχώς δεν το κάνει, αλλά κάθετε στη γωνιά και ψελλίζει. Ούτε ένα «σκάστε», δεν τους έχουν πει ακόμα...

Αυτή η στάση του πρωτοχριστιανικού μάρτυρα που περιμένει να τον σύρουν στην αρένα ή να τον ρίξουν στο ζεματιστό λάδι, έχει αρχίσει και μου δίνει στα νεύρα.

(Τις στιγμές που γράφω αυτές τις γραμμές ένας μαλάκας Γερμανός που έσπευσε στη χώρα προς βοήθεια των σάπιων, υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι πρέπει η επόμενη κυβέρνηση να δείξει καλή διαγωγή να τηρήσει τις συμφωνίες και τότε θα δείξει επιείκια η Ευρ. Ένωση, αλλά να δουν πρώτα αποτέλεσμα, βρε αδερφέ, συμμόρφωση από τους καινούργιους. Μας συμπονά βαθειά και σκέφτεται να χαλαρώσει λίγο τη θηλειά στο μέλλον, στέλνοντάς μας και λίγη ανάπτυξη μαζί με μερικές θέσεις εργασίας.

Ακόμα και οι πουτάνες παίρνουν το παραδάκι πρώτα και μετά κάθονται στον πελάτη, μεσιέ κι όχι αντίστροφα. Άμα του κάτσεις του πελάτη πρώτα, την έβαψες. Κυνήγα τον μετά να του ζητάς πληρωμή).

«Δεν θέλουμε να υποδουλώσουμε την Ελλάδα, αλλά να τη βοηθήσουμε», είπε ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια. ( για να τον ακούσουν τα παιδιά του νηπιαγωγείου που είχαν πάει στο Προεδρικό για επίσκεψη και έχασκαν από κάτω)