Το μυστικό του 8χρονου

‘Ενας φίλος σήμερα μου έστειλε στο μέιλ μου την παρακάτω τρυφερή και συγκινητική ιστορία. Θεώρησα καλό να τη μοιραστώ μαζί σας:

«Άφωνη έμεινε δασκάλα σε Δημοτικό Σχολείο κοινότητας των Κοκκινοχωρίων στην Πάτρα, όταν πριν λίγες μέρες ανακάλυψε το μυστικό ενός οκτάχρονου μαθητή της. Μέχρι εκείνη τη μέρα, το υπέροχο μυστικό, μοιραζόταν ο οκτάχρονος με συνομήλικο συμμαθητή και φίλο του.
Σύμφωνα με το «the best.gr», ο φίλος του οκτάχρονου, όπως ανέφερε η δασκάλα του με την παράκληση να τηρηθεί απόλυτη εχεμύθεια, είχε πατέρα άνεργο και φαίνεται ότι μια μέρα, είπε στον οκτάχρονο φίλο του, πως σε λίγες μέρες η μαμά του δε θα είχε υλικά να του φτιάχνει σάντουιτς για το σχολείο και ήταν στεναχωρημένη.
Ο οκτάχρονος, όπως είπε στη δασκάλα του, χωρίς να πει στη μητέρα του το γιατί, της ζήτησε να του κόβει το σάντουιτς στη μέση, για να… μπορεί να το τρώει πιο εύκολα.

Στην πραγματικότητα όμως, εδώ και βδομάδες, κάθε μέρα ο οκτάχρονος έδινε το μισό του σάντουιτς στο φίλο του. Κάθονταν στο παγκάκι στην πίσω μεριά του σχολικού γηπέδου στο διάλειμμα, μοίραζαν το σάντουιτς και έτρωγαν μαζί.
Μια μέρα η δασκάλα τους, το πρόσεξε και τις επόμενες δυο μέρες τα παρακολούθησε. Την τρίτη μέρα, την περασμένη Δευτέρα, δεν κρατήθηκε. Τους πλησίασε και απλά τους έσφιξε στην αγκαλιά της.
Η δασκάλα κράτησε το μυστικό των δύο οκτάχρονων και όπως είπε, νιώθει μεγάλη χαρά που έχει στην τάξη της ένα τέτοιο μαθητή».

Στην ανάγνωση της ιστορίας αυτής, μου ήρθαν δύο εικόνες στο μυαλό μου:

Η εικόνα του Χ. ενός μαθητή της 4ης Δημοτικού που κάποτε ερχόταν σπίτι μου για να τον διαβάσω. Μια μέρα από τις πολλές που αισθανόταν την ανάγκη να μου εξομολογηθεί πράγματα καθώς με θεωρούσε "φίλη" του και με εμπιστευόταν, μου είπε το εξής περιστατικό: Ο φίλος του ο Μιχάλης ένας συμμαθητής του που δε χώνευαν οι δικοί του, καθώς τον θεωρούσαν «κακή επιρροή» για το παιδί τους, κάθε μέρα τον κερνούσε ένα μπουκαλάκι νερό. Ο Χ. αισθανόταν υποχρεωμένος στο φίλο του, ταυτόχρονα με την ευγνωμοσύνη που ένιωθε. Και ντρεπόταν αφάνταστα που οι γονείς του δεν ήθελαν να κάνει παρέα μαζί του. Δεν τολμούσε όμως να τους αποκαλύψει το μυστικό που μοιράζονταν τα δυο παιδιά. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν αγοράζει εκείνος το καθημερινό του νερό, μου αποκάλυψε πως οι γονείς του (τρομεροί τσιγκούνηδες), δεν του έδιναν ποτέ του χαρτζιλίκι να κρατά στο σχολείο. Του προμήθευαν το καθημερινό του κολατσιό από το σπίτι.

Δεν τόλμησα ποτέ να το αναφέρω στους γονείς το περιστατικό αυτό που πλήγωνε τη ψυχή του παιδιού τους,  ούτε να τους παρακαλέσω όπως θα ήθελα να του προμηθεύουν και νερό από το σπίτι να μην κορακιάζει το παιδί τόσες ώρες ή να του δίνουν παραπανίσιο κολατσιό να κεράσει κι αυτός μερικές φορές το συμμαθητή του για να του ανταποδώσει τη χάρη και να μην αισθάνεται άσχημα. Οι γονείς ήταν τόσο ζώα που το πιθανότερο που θα έκαναν θα ήταν να μαλώσουν το παιδί τους που δεχόταν τόσο καιρό το κέρασμα, (άσε που θα αποδεικνυόταν με στοιχεία! πως ο κανακάρης τους  εξακολουθούσε να κάνει παρέα με τον «αχώνευτο»).

Η άλλη εικόνα που μου ήρθε στο νου, είναι από πολύ παλιά. Τότε που δυο κολλητές συμμαθήτριες της 2ας και 3ης Λυκείου κάθονται σε ένα σκαλοπάτι του σχολειού τους στο διάλλειμα. Η μία από τις δύο η Χαρά, κόβει στα δύο το σάντουιτς που έχει μόλις αγοράσει από το κυλικείο του Λυκείου και προσφέρει το μισό στην άλλη. Κάθε μέρα. Για δυο χρόνια. Χωρίς να ρωτήσει καν την άλλη. Για κείνη είναι μια φυσιολογική και επαναλαμβανόμενη συνήθεια. Το καθημερινό της σάντουιτς στη μέση. Ή ένα σακουλάκι πατατάκια. Που τρώει μια μπουκιά και προσφέρει έπειτα το σακουλάκι στην κολλητή της. Μέχρι να τελειώσουν. Που λέει καθημερινά μόλις χτυπήσει το κουδούνι, στη φιλενάδα της: «Πάμε να φάμε». Έτσι απλά.

Η άλλη είχε χαρτζιλίκι. Ίδιο με το δικό της περίπου. Όμως προτιμούσε να μαζεύει κάθε μήνα το χαρτζιλίκι της κέρμα με κέρμα μέχρι να συμπληρωθεί το κατάλληλο ποσό για να αγοράσει βιβλία. Η πνευματική τροφή ήταν για κείνο το αλλόκοτο κορίτσι που ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας μια μέρα, πιο σημαντική από την υλική τροφή. Η Χαρά το γνωρίζει αυτό.Ούτε το κρίνει, ούτε το σχολιάζει.

Εκείνο το κορίτσι που δεχόταν το κομμένο στη μέση σάντουιτς καθημερινά ή τα πατατάκια που τα βαζαν στη μέση και τα τρωγαν μέχρι να τελειώσουν και να μείνει το αλάτι στον πάτο κι έγλειφαν μετά τα δαχτυλά τους ηδονικά, αυτό το κορίτσι που  είχε «υιοθετήσει» η Χαρά, εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, ήμουν εγώ.

Δεν με είχε απασχολήσει μέχρι σήμερα, το γεγονός αν γνώριζαν οι γονείς της Χαράς, αυτή τη χειρονομία της κόρης τους...

Τέσσερα κεριά

Πόσο ισχυρό μπορεί να είναι εκείνο το εσωτερικό κίνητρο που σπρώχνει έναν άνθρωπο να μπει μες στις φλόγες, να πηδήξει στα παγωμένα νερά, να τρυπώξει μέσα σ’ ένα ετοιμόρροπο κτήριο ή να ανεβεί στις ράγες ενός τρένου, προκειμένου να σώσει τη ζωή ενός συνανθρώπου του που πεθαίνει; Ξένου ανθρώπου, που δεν έχει ξανασυναντήσει ποτέ στη ζωή του, παρά το μόνο που γνωρίζει για κείνον, είναι μια φωνή που φωνάζει «βοήθεια»;

Πόσο ισχυρό μπορεί να είναι αυτό το κίνητρο, ικανό να νικήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης το πιο ισχυρό ένστικτο στην εξελικτική ιστορία του ανθρώπου, το οποίο πολλές φορές μας κρατά δεμένα τα πόδια, ακόμα κι αν αυτός που κινδυνεύει είναι το ίδιο μας το παιδί;

Πολλοί το έχουν ονομάσει «ανθρωπιά», ή «χρέος», άλλοι «θυσία», ή «αυταπάρνηση». Κι όλοι μαζί στέκονται με θαυμασμό και δέος απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν σώσει ή έχουν προσπαθήσει να σώσουν άλλες ζωές, χάνοντας στο τέλος τη δική τους.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις μου έδωσε μια είδηση θαμμένη στα ψιλά της ειδησεογραφίας:

«Τέσσερα άτομα έχασαν τη ζωή τους μετά από σύγκρουση Ι Χ αυτοκινήτου με τρένο του ΟΣΕ στο Κρυονέρι Αττικής.

Η αμαξοστοιχία, που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη - Αθήνα, συγκρούστηκε με το ΙΧ λίγο πριν από τις 13:00, το μεσημέρι της Παρασκευής.

Το μοιραίο Ι.Χ. επιχείρησε να περάσει τις γραμμές από σημείο που δεν υπήρχε διάβαση, με αποτέλεσμα οι τροχοί του να κολλήσουν στη σιδηροτροχιά.

Στο όχημα επέβαινε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Τρεις Πακιστανοί, οι οποίοι βρίσκονταν κοντά στο σημείο, προσπάθησαν να σπρώξουν το όχημα χωρίς, όμως, αποτέλεσμα….

Νεκροί είναι οι δύο επιβαίνοντες του αυτοκινήτου και δύο από τους Πακιστανούς. Ο τρίτος Πακιστανός νοσηλεύεται τραυματισμένος».

 

Αν ενθυμούμαι καλώς, πριν από καμιά δεκαριά χρόνια ο Θανάσης Παπαρήγας σύζυγος της Αλέκας Παπαρήγα βρήκε τραγικό θάνατο διασχίζοντας τη λεωφόρο Μαραθώνος. Το τραυματισμένο σώμα του κειτόταν επί ώρα στο οδόστρωμα χωρίς κανείς από τους διερχόμενους περαστικούς να σταματήσει για να του προσφέρει κάποια βοήθεια. Το έκανε ένας περαστικός Αλβανός εργάτης που βρισκόταν λαθραία στη χώρα, ο οποίος και τον μετέφερε στο Νοσοκομείο. (Στην καρότσα του αυτοκινήτου που οδηγούσε, νομίζω)

Υ.Γ. Αυτό που μου έχει καρφωθεί στο νου από τη στιγμή ανάγνωσης της είδησης, είναι τούτη η εικόνα: Τέσσερις νεκροί. Οι δύο θα ταφούν με όλα τα ταφικά έθιμα και τιμές που αρμόζουν σε άνθρωπο. Για τους άλλους δυο θα βρεθεί ένα κομμάτι γης να ταφούν σα σκυλιά, μετά από καιρό που τα σώματά τους θα κείτονται στα αζήτητα κάποιου νεκροτομείου.

Η γερμανική μπότα πατάει το ελληνικό έδαφος

Σαν σήμερα το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, ξεκίνησε η επίθεση του γερμανικού στρατού κατά της Ελλάδας. Ήταν τότε που οι Γερμανοί άκουσαν το δεύτερο «ΌΧΙ» από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αλέξανδρο Κορυζή. Η γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας πραγματοποιείται από δύο σημεία των συνόρων: από τα γιουγκοσλαβικά και από τα βουλγαρικά σύνορα. Στα σύνορα με τη Βουλγαρία η μάχη πραγματοποιήθηκαν κατά μήκος της λεγόμενης Γραμμής Μεταξά, ενός φιλόδοξου οχυρωματικού έργου στα πρότυπα της Γραμμής Μαζινό, που είχε κατασκευαστεί με πρωτοβουλία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά ως ασπίδα αποτροπής του βουλγαρικού κινδύνου.

Την ίδια μέρα, η Λουφτβάφε βομβαρδίζει ανηλεώς το λιμάνι του Πειραιά προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές σε κτήρια, υποδομές, ανθρώπινες ζωές, βυθίζοντας  73 πλοία και 25 αλιευτικά.

Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Ρίμπεντροπ, δηλώνει την ημέρα της γερμανικής εισβολής: "οι Γερμανοί έρχονται σαν φί­λοι στην Ελλάδα για να φέρουν ειρήνη".

Η γερμανική επίθεση είχε την κωδική ονομασία Μαρίτα και η εντολή για τη σχεδίασή της είχε δοθεί από τον Χίτλερ στις 13 Δεκεμβρίου 1940. Στόχος του Γερμανού δικτάτορα ήταν η βοήθεια προς τον σύμμαχό του Μουσολίνι που ήταν στριμωγμένος από τους Έλληνες στην Αλβανία και η εξασφάλιση των νώτων του ενόψει της επικείμενης επίθεσής του στη Ρωσία (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Το σχέδιο Μαρίτα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα, αλλά και τη Γιουγκοσλαβία. Τον διμέτωπο αγώνα κατά της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας ανέλαβε η γερμανική 12η Στρατιά υπό τον στρατάρχη Λιστ, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 αεροπλάνα. Η χώρα μας παρέταξε 70.000 άνδρες στα οχυρά των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, καθώς ο κύριος όγκος του ελληνικού στρατού μαχόταν ακόμα τους Ιταλούς στην Αλβανία.

Οι υπερασπιστές των Οχυρών (Νυμφαία, Εχίνος, Λίσε, Περιθώρι, Ρούπελ, Πυραμιδοειδές κ.ά.) αμύνθηκαν ηρωικά για τρεις ημέρες στις αλλεπάλληλες επιθέσεις των γερμανικών δυνάμεων.

Η έλλειψη όμως αεροπορικής κάλυψης για τον ελληνικό στρατό και αντιαρματικών εμποδίων θα καταστήσει αδύναμη την άμυνα των συνόρων της χώρας, παρά το υψηλό ηθικό των ανδρών στα οχυρά, τα οποία ήταν καλά εξοπλισμένα και εφοδιασμένα για να αντιμετωπίσουν τους Βούλγαρους, αλλά όχι το "σιδερόφρακτο" στρατό του Χίτλερ.

Πολύ σύντομα οι υπερασπιστές της Γραμμής Μεταξά, βρέθηκαν περικυκλωμένοι καθώς οι τεθωρακισμένες γερμανικές μεραρχίες, μετά την αστραπιαία κατάρρευση του νότιου Γιουγκοσλαβικού μετώπου, εισέδυσαν στα Σκόπια και από την κοιλάδα του Αξιού πέρασαν τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα στις 8 Απριλίου.

Η σημαία του οχυρού Ρούπελ μετά τη μάχη.

Η αναμέτρηση ήταν άνιση· έσπασε η "γραμμή Μεταξά" και όταν έπεσε και το οχυρό Ρούπελ, στο κρισιμότερο σημείο, στην όχθη του ποταμού Στρυμόνα, το μέτωπο είχε καταρρεύσει.

Οι υπερασπιστές της Γραμμής Μεταξά, έλαβαν εντολή στις 9 Απριλίου από τον αρχιστράτηγο Παπάγο, να συνθηκολογήσουν.

Οι γερμανική μπότα ήταν ήδη στη Θεσσαλονίκη και κατέβαινε προς την Αθήνα.

Η ναζιστική νύχτα θα απλωθεί σύντομα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα και θα κρατήσει 4 χρόνια.

Ανανέωση του πολιτικού λόγου

Η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα, του συνταξιούχου φαρμακοποιού στην Πλατεία Συντάγματος, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Κίνημα. Βοήθησε στην εξέλιξη του πολιτικού του λόγου:

"Τουλάχιστον ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια"

"Μόνο μία αυτοκτονία ανά οικογένεια"

ΠΑΣΟΚ: Το κόμμα που μπορεί να ξεπεράσει τα όρια του  γελοίου.

Να αγγίξει τα όρια του ανόσιου, χωρίς να τρέχει τίποτα.  

Με μια σφαίρα

Ας σταματήσουμε πια να οργιζόμαστε για τα παιδιά μας και το μέλλον των παιδιών μας που βρίσκεται υποθηκευμένο. Σκεφτείτε και τους γονείς μας ή τους παππούδες μας. Τους γέροντες. Αυτούς που μόνο παρόν έχουν.

Που έχουν δικαίωμα να ζήσουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους γαληνεμένα, εν ειρήνη.

Αυτούς που πάλεψαν για την οικογένειά τους, που δούλεψαν, που μάτωσαν γι' αυτόν τον τόπο.

Τους το χρωστάμε, γαμώτο!

Πού ξανακούστηκε να βγαίνουν να διαδηλώνουν τα άσπρα μαλλιά, για λογαριασμό μας και να τρώνε τα χημικά και τα εντομοκτόνα;

Κάτω τα χέρια από τους γέρους μας, αλήτες!

Που σας έγιναν βάρος, επειδή ζουν περισσότερο, "αυξήθηκε το προσδόκημο ζωής" λέτε. 

Είναι σκέτη φύρα για τις δημόσιες δαπάνες σας.

Εμείς θα τους προστατέψουμε!

Δωσίλογοι κυβερνήτες κι εσείς που ακόμα τους στηρίζετε.

Το αίμα του να πέσει πανω σας. 

Και στα παιδιά των παιδιών σας. 

Αυτήν την εικόνα άφησε στο γράμμα του, στην τελευταία του παράγραφο, για όσους δε γνωρίζουν Ιστορία:

Mussolini e Petacci. Piazzale Loreto, 1945.

Αγάπη μου, θέατρο ή διαδήλωση το βράδυ;

Έχετε φανταστεί μια μεγαλειώδη διαδήλωση στην μητρόπολη μιας χώρας,  όπου οι διαδηλωτές θα προσέρχονται με επίσημο ένδυμα (κοστούμι για τους άντρες και ταγιεράκι για τις γυναίκες), θα προσφέρουνε τριαντάφυλλα στους αστυνομικούς και οι περίοικοι θα τρατάρουν σοκολατάκια τους διαμαρτυρόμενους;

Φανταστείτε ακόμα το πλήθος να χορεύει βαλς και να φιλιέται παθιάρικα με τους εκπροσώπους εναντίον των οποίων διαδηλώνει.

 Μια κινητοποίηση όπου δε θα συναντάς αγριεμένες μούρες που θα ρίχνουν μπινελίκια, αλλά χαμογελαστά πρόσωπα που θα τραγουδάν μελωδικά τραγούδια, ίσως και με τη συνοδεία ορχήστρας του δρόμου... 

Σας φαίνεται εξωφρενικό; Θεωρείται ότι θα πρέπει να είσαστε λίγο βλαμμένος ή μαστουρωμένος από κάνα τσιγαριλίκι για να φέρετε τέτοιες εικόνες στο μυαλό σας;

Όχι αν είσαστε ο Δήμαρχος της Αθήνας ο κύριος Καμίνης, πρώην Συνήγορος του Πολίτη. Ο οποίος έκανε κάτι σοβαρές και μελετημένες προτάσεις περί κανονισμών των διαδηλώσεων και τις κατέθεσε στη Βουλή για να νομοθετηθούν.

Αν ενδιαφέρεστε να δείτε τις προτάσεις του κυρίου Καμίνη, πατήστε εδώ.

Υ.Γ. Κάποιος είχε πει ότι αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν το σύστημα θα τις είχαν καταργήσει. Και κάποιος άλλος ότι αν οι διαδηλώσεις ήταν «ειρηνικές» και ακίνδυνες για την εξουσία θα τις είχαν κάνει υποχρεωτικές.

Βρισκόμαστε σε μια φάση της ιστορίας που και οι εκλογές και οι διαδηλώσεις είναι υπό κατάργηση. Κι αυτό είναι αισιόδοξο...

"Αξιότιμοι Γάλλοι Ευρωπαίοι συμπολίτες..." Μια συγκλονιστική επιστολή

Από: tvxs

"Απευθύνομαι σε σας ως τελευταία ελπίδα αναμένοντας την ενεργοποίηση των δημοκρατικών αλλά και των ανθρωπιστικών σας αισθημάτων και την αντίδρασή σας με κείμενα αλλά και κινήματα, για να αλλάξει πορεία η Ευρώπη, η οποία, με απαρχή την Ελλάδα, κινείται ολοταχώς προς διακυβέρνηση από ολοκληρωτικά καθεστώτα" η Les Echos, μία από τις μεγαλύτερες καθημερινές οικονομικές εφημερίδες της Γαλλίας, που εκδίδεται από το 1908 στο Παρίσι, δημοσίευσε πρώτη, χθες, την ανοιχτή επιστολή με τίτλο "Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας" που υπογράφει ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης και η οποία έχει αποσταλεί προς δημοσίευση σε Μέσα Ενημέρωσης, Ημερήσιου, Περιοδικού και Ιντερνετικού Τύπου της Γαλλίας.
 

"Αξιότιμοι Γάλλοι συμπολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση,

απευθύνομαι σε σας όχι μόνο λόγω της Δημοκρατικής σας παράδοσης και των αγώνων σας για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και λόγω του ότι η χώρα σας και κάποιοι φωτισμένοι Γάλλοι του παρελθόντος, όπως ο Οκτάβιος Μερλιέ το 1945, αλλά και άλλοι πολλοί διάσημοι και άσημοι έσπευσαν να βοηθήσουν και να συνδράμουν Έλληνες πολίτες και αντιστασιακούς κατά τις δύσκολες εποχές του εμφυλίου (1946-49) και της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα(1967-73).

Απευθύνομαι σε σας με κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μου τα τελευταία δύο χρόνια με πρόφαση την οικονομική πολιτική για διέξοδο από την κρίση χρέους.

Απευθύνομαι σε σας ως τελευταία ελπίδα αναμένοντας την ενεργοποίηση των δημοκρατικών αλλά και των ανθρωπιστικών σας αισθημάτων και την αντίδρασή σας με κείμενα αλλά και κινήματα, για να αλλάξει πορεία η Ευρώπη, η οποία, με απαρχή την Ελλάδα, κινείται ολοταχώς προς διακυβέρνηση από ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Στην Ελλάδα αξιότιμοι Γάλλοι Ευρωπαίοι συμπολίτες νιώθουμε ότι ζούμε ήδη εδώ και πολύν καιρό υπό την διακυβέρνηση ενός δικτατορικού καθεστώτος.

Τα πολιτικά κόμματα και οι αντιπρόσωποί τους στη Βουλή εξελέγησαν από τις εκλογές του 2009, όταν η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν εντελώς διαφορετική και τίποτε δεν έδειχνε ότι θα ακολουθήσουν όσα ζούμε σήμερα. Τα πολιτικά κόμματα, τα κόμματα εξουσίας δεν είπαν ούτε λέξη στους πολίτες περί οικονομικής κρίσης και χρέους στα προεκλογικά τους προγράμματα. Αντιθέτως, αναρριχήθηκαν στην κυβέρνηση με σύνθημα "Λεφτά υπάρχουν".

Και μετά από λίγους μήνες, δίχως να έχουν την έγκριση των Ελλήνων πολιτών, έφεραν στη χώρα μας το ΔΝΤ και την Τρόικα υπογράφοντας το πρώτο Μνημόνιο.

Δεν θα σας κουράσω παρουσιάζοντάς σας καταστάσεις, γνώση των οποίων ήδη έχετε από εκτεταμένες αναφορές και ρεπορτάζ των μέσων ενημέρωσης. Θα σας πω μόνο ότι η αποτυχία του Μνημονίου οδήγησε την χώρα σε πολύ μεγάλη οικονομική ύφεση και την κοινωνία στην ανέχεια και την αποσύνθεση.

Κατόπιν αυτής της πρώτης πολιτικής εκτροπής, αφού το Μνημόνιο υπογράφηκε δίχως να έχει δώσει τέτοια εντολή ο Έλληνας πολίτης, ήρθε η δεύτερη, η πλέον προκλητική.

Παραιτήθηκε ο εκλεγμένος Έλληνας πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου και στη θέση του ανέλαβε κάποιος διορισμένος, ο Λουκάς Παπαδήμος, πρώην τραπεζίτης και στέλεχος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας.

Η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου συνέχισε να θέτει εκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες πολίτες με στόχο την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο εξασφαλίζει δια παντός τους δανειστές της χώρας, εκχωρεί μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, εξαθλιώνει ακόμη περισσότερους Έλληνες πολίτες, εκποιεί τους εθνικούς πόρους και ταυτόχρονα ρίχνει σε ακόμη πιο βαθιά ύφεση την Ελλάδα, με όποιες συνέπειες έχει αυτό στην αποδιοργανωμένη κοινωνία της.

Παράλληλα, η μη εκλεγμένη αυτή κυβέρνηση, υιοθέτησε πρωτόγνωρη και αναίτια βία ενάντια σε όσους Έλληνες πολίτες προσπάθησαν κατά καιρούς να διαμαρτυρηθούν με συλλαλητήρια, φτάνοντας στο σημείο να γραφτεί στον Ευρωπαϊκό τύπο ότι στην Ελλάδα πλέον απαγορεύονται οι διαδηλώσεις.

Ταυτόχρονα με όλα όσα υπέγραψαν, εν αγνοία των Ελλήνων πολιτών στο Μνημόνιο 2, αποδέχτηκαν και τον όρο να εξασφαλιστεί Συνταγματικά η αποπληρωμή των δανείων της χώρας. Να αλλάξει δηλαδή το Ελληνικό Σύνταγμα υπέρ των δανειστών.

Οι εκλογές στην Ελλάδα, όποτε και αν γίνουν, είναι ένα ζήτημα άνευ ουσίας πλέον, διότι η παρούσα διορισμένη κυβέρνηση φρόντισε να καταστήσει τις επόμενες κυβερνήσεις δέσμιες των ήδη υπογεγραμμένων συμφωνιών. Δέσμευσαν δηλαδή τους Έλληνες πολίτες και την ελληνική κοινωνία για τουλάχιστον οκτώ χρόνια, έως το 2020, έτος κατά το οποίο, σύμφωνα με το πλέον αισιόδοξο σενάριο, το ελληνικό χρέος θα βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ, δηλαδή όσο ήταν και το 2009, τότε που έγιναν οι τελευταίες εκλογές.

Αξιότιμοι Γάλλοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,
εμείς οι Έλληνες υποφέρουμε ζώντας κάτω από την δικτατορική διακυβέρνηση των αγορών και το χειρότερο από όλα όσα βιώνουμε δεν είναι ούτε η φτώχεια, ούτε η εξαθλίωση αλλά η απελπισία για το λόγο ότι δεν μπορούμε να εκφραστούμε ως άνθρωποι και ως πολίτες. Είμαστε δέσμιοι όσων κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια τη χώρα, και οι οποίοι εδώ και δύο χρόνια έχουν αλλάξει προσωπείο, καμώνονται τους αγνούς, τους μεταρρυθμιστές, υπογράφουν κάθε σύμβαση και κάθε μνημόνιο που εξυπηρετεί τους δανειστές και χτυπούν ανελέητα με την αστυνομική καταστολή τους και με τα χημικά κάθε ειρηνικό διαδηλωτή που νιώθει να πνίγεται από τη συσσωρευμένη αδικία.

 *L'Europe au bord de la dictature

Ως τελευταία μου ελπίδα απευθύνομαι σε σας αξιότιμοι Γάλλοι Ευρωπαίοι συμπολίτες και σας καλώ να διαισθανθείτε το παρόν το δικό μας και το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης. Η Ελλάδα δεν είναι το θύμα. Είναι το πρώτο θύμα. Είναι το πείραμα. Εάν επιτευχθούν οι στόχοι, γεγονός που δεν απέχει πολύ από την πραγμάτωσή του, τότε η συνταγή θα μεταφερθεί και σε άλλες χώρες, με αποτέλεσμα η Ευρώπη των πολιτών να μετατραπεί σε Ευρώπη των εξαθλιωμένων οικονομικά και πολιτικά ανθρώπων.

Από την Ελλάδα, την κοιτίδα της Δημοκρατίας, από τη Χίο, το νησί που κατοικώ και βρίσκεται στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι από τα παράλια της Τουρκίας, εκπέμπω προς εσάς κραυγή με όλη τη δύναμη που μου έχει απομείνει και ζητάω τη βοήθειά σας διότι το παρόν μας εδώ είναι δίχως δικαίωμα πολιτικής έκφρασης και το μέλλον μας δεν υπάρχει.

Σας ευχαριστώ και ελπίζω στην βοήθειά σας ώστε να ακουστεί η φωνή μας και όλοι μαζί να παλέψουμε για μια Ευρώπη με επιτέλους ανθρώπινο πρόσωπο."

Γιάννης Μακριδάκης

Σημ Ανατολής:  Η επιστολή του Μακριδάκη έχει δημοσιευθεί ακόμα στην ηλεκτρονική σελίδα του γαλλικού περιοδικού Marianne2: